پایگاه خبری تحلیلی واژه: محمدرضا میلانی متولد ۱۳۳۰ و عضو هیئت علمی دانشگاه علم و صنعت که بر خلاف بسیاری از نمایندگان ادوار مجلس به جای تشکیل حزب و گروه و دسته تاسیس نهاد علمی و پژوهشی را انتخاب کرد.
میلانی این روزها در ذهن بسیاری از مردم این شهر نه به عنوان یک چهره سیاسی بلکه به عنوان یک چهره علمی و دانشگاهی شناخته می شود.
آنچه در ادامه می خوانید گفتگوی کوتاه پایگاه خبری واژه با محمدرضا میلانی به مناسب سالروز آغاز به کار مجلس شورایاسلامی است
به عنوان سوال اول جایگاه مجلس شورای اسلامی در قانون اساسی بسیار بالاست ولی به نظر می رسد کسانیکه در مجلس به عنوان نماینده حضور دارند نمی توانند یا نمی خواهند از این قدرت حقوقی استفاده کنند. البته شاید این نگاه اشتباه باشد شما در این مورد چه نظری دارید؟
قانون اساسی در ایران سابقه بسیار طولانی دارد و از قبل انقلاب مشروطه و مطالبه (عدالتخانه) توسط مردم شروع و نهایتاً به امروز می رسد که مشخصاً دوران پر فر از و نشیبی را پشت سرگذاشته است.
طبق قانون اساسی، ایران کشوری تک مجلسی به حساب می آید وظایف مجلس شورای اسلامی در فصل ششم قانون اساسی از اصل ۶۲ تا ۹۱ بطور مفصل شرح داده شده است و قدرت کافی برای تقنین و نظارت بر اجرای قوانین را به آن داده است و شرایط سلبی و ایجابی نماینده شدن نیز بطور واضح مشخص شده است، البته نمایندگان می توانند در چارچوب قوانین مصوب و مصالح کشور در زمینه های مختلف، روابط بین المللی، کشوری و یا بخشی اظهار نظر و یا طرح به مجلس ارائه دهند که یکی از علل وجودی کمسیون های مختلف در مجلس شورای اسلامی هست.
در شرایط فعلی و با توجه به ساختار مجلس نحوه عمل نمایندگان و انتخاب حوزه و دامنه فعالیت نشات گرفته از توانایی و علم و دانش و اهداف آتی نماینده است لذا نمی توان ایرادی قا نونی بر آن گرفت.
ولی از نگاهی دیگر در جهان فعلی و برای تقابل و تعامل با روابط همه جانبه بین المللی و رشد و توسعه کشورمان لازم است که نمایندگان مجلس هر چه فرهیخته تر و دانشمند تر و مطلع از اوضاع جهانی و علم روز باشند.
اینکه رفتار نماینده بر اساس اهداف آتی نماینده مجلس باشد در جهان امروز قابل توجیه است یا خیر؟
روزی که من وارد دانشگاه شدم یعنی سال ۱۳۴۹ گرچه انسان به کره ماه قدم گذاشته بود هنوز تلگراف سریع ترین وسیله انتقال اطلاعات بود، تلفن ها کد شهرستان نداشتند و برای مکالمه با شهر های مختلف باید به تلفن خانه یا همان مرکز مخابرات مراجعه می کردیم، کامپیوتر شخصی نشده بود و با مین فریم کار میکرد، صدای تق تق ماشین تحریر ریتمی عادی در همه ادارات بود و زمانی که فارغ التحصیل شدم یعنی سال ۱۳۵۸ نه صحبتی از نانو ذره بود و نه تلفن همراه، دوران هشت ساله دفاع مقدس را بیاد بیاوریم و ادوات جنگی و مدرن ترین هواپیما های بمب افکن سوپر اتاندارد که فرانسه در اختیار صدام قرار داد والاآخر؛ و حال با دنیایی متفاوت رو برو هستیم و کافیست به ادوات مورد استفاده در جنگ رمضان و تجاوز امریکا و اسرائیل به کشورمان نظری بیندازیم، سال ها پیش بود که درمجله هنر و اندیشه مطلبی خواندم مبنی براینکه طبق نظر یکی از اندیشکده های آمریکایی، در سال ۲۰۱۲ کلیه دانش بشری بخصوص در حوزه پزشکی در عرض دوازده ساعت تغییر خواهد کرد. در دهه ۵۰ دکتر بارنارد برای اولین بار عمل باز قلب انجام داد، امروز جراحی از راه دور موضوعی عادی شده است، از نانو ذره گذشته ایم و انسان ذره خدا را کشف کرده است و در دانشگاه های ایران دانشجویان روی نقاط کوانتومی کار می کنند و دیگر لازم نیست به تلفن خانه یا مرکز مخابرات بروید، دنیا در جیب شماست با گوشی که شاید کمتر از ۲۰۰ گرم وزن دارد، و ما یعنی کشور جمهوری اسلامی ایران در تقابل و تعامل با جهان توسعه یافته ای هستیم که سال هاست بنیان های دانشش هر دوازده ساعت یک بار دگرگون می شود، و بد تر از همه شیطان بر آن حکومت می کند، ضمن احترام به همه نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی باید از خود پرسید نماینده تراز جهان امروز چه ویژگی هایی باید داشته باشد؟ جواب این سوال به ما خواهد گفت که چرا به اهداف افق ۱۴۰۴ دست نیافتیم.
آیا فعال نبودن احزاب در کشور را میتوان یک آفت مهم برای انتخابات و تشکیل مجلس دانست، در شرایطی که در بسیاری از کشورهای جهان پارلمان بدون حضور و مشارکت احزاب تلقی می شود؟
در مورد حزب و احزاب در ایران بهتر است شما را به فصول آخر کتاب “ایرانیان نوشته دکتر محمدعلی همایون کاتوزیان ترجمه دکتر شهیدی ارجاع دهم. من در مصاحبه ای (شاید سال ۱۳۶۹) با یکی از روزنامه های کشور گفتم که نظام پارلمانی بدون احزاب یعنی شروع ساختمان از طبقه دوم.
با روی کار آمدن حکومت پهلوی احزاب به معنی واقعی خود یعنی برخواسته از مطالبات واقعی جامعه از کشور ایران رخت بربست چون مرجعیت( نه به معنی مذهبی آن بلکه به معنی مرجعیت اجتماعی ) باید از بین می رفت، عوام فریبی باید گسترش می یافت، رضا شاه، به لقب همایون و کبیر دست می یافت و امر فقط امر همایونی می شد و باید تنها مرجع رضا شاه کبیر می بود. وقتی در جامعه ای شخصیت های فرهیخته ذبح شوند و بقول دکتر رضا قلی، نخبه کشی باب شود، احزاب مردمی در سایه حمایت قانون وجود نداشته باشد، الیت های جامعه مدیریت مردم را به عهده نگیرند، پوپولیسم یا عوامفریبی گسترش پیدا می کند، و هدایت انسان ها بدست بلند گوهای بی محتوا و رسانههای جمعی و شبکههای اجتماعی هدفدار می افتد و سواد کاذب مغز ها را پرمی کند و انسان رسانه زده مانند گنگ خوابدیده ای از طرف آنها به هر سو رانده می شود و بد تر از همه جامعه تدریجا به جامعه قبیله ای تبدیل می شود مثال عراق و سوریه و لیبی می تواند نمونه های قابل تاملی باشند؛ به نوعی دیگر شوروی و چین سابق و یا کره شمالی فعلی.
من در کره شمالی شاهد بودم که برای زیارت جسد مومیایی شده رهبر سابقشان کیلومتر ها با چشم گریان صف می کشیدند و هق هق زار میزدند تا از کنار جسد بگذرند و از مقبره خارج شوند. در آنجا بقول استاد نصیریان در سریال سربداران ( حق همان است که خان می فرماید) .
در چنان جوامعی همه چیز باری به هرجهت می شود، از آموزش پرورش گرفته تا دانشگاه ها به قول استاد شهریار: طوطی مثال قصه محمل سرودن است.
اولیه ترین کاری که یک حزب واقعی انجام می دهد آشنا کردن مردم با حقوق شهروندی و احیای روحیه مطالبه گری در چارچوب قانون و در نتیجه نظم اجتماعی و قدرت منسجم ملی در جامعه هست.
با توجه به اهمیت احزاب چرا در کشور ما احزاب نمی توانند فعالانه عمل کنند؟
مشکلی که در ایران ما وجود دارد این است که علیرغم وجود قانون برای تشکیل احزاب ما تجربه کافی در سازماندهی و ایجاد تشکل نداریم، مسلماً آقای مهندس الویری خاطرشان نیست و شاید حتی بنده را هم از یاد برده اند ولی در سال های دور وقتی در صحبتی به من فرمودند داریم حزبی تشکیل می دهیم عرض کردم باید از پاکستان و هند و ترکیه کارشناس بیاورید و بعد گفتم فکر می کنید در بیست سال آینده نظام های حکومتی متکی به حزب و…. خواهد بود؟ مسلما از همین حالا باید به فکر آنروز باشیم.
مورد بعدی وابستگی اکثر حزب ها به شخصیت های سیاسی بلند پایه کشوری است که چندی بر سرکارند و سپس از صحنه سیاست کنار میروند و جز محفلی دوستانه از حزب باقی نمی ماند.
انتهای پیام
به شبکههای اجتماعی واژه بپیوندید.