پایگاه خبری تحلیلی واژه – قمر طالبی: او از آن جنس آدم‌هایی بود که حضورشان بیشتر حس می‌ شود تا دیده. نه با شعارهای پر زرق‌ و برق، نه با نمایش‌های اغراق‌ شده. سادگی‌ اش شبیه سادگی روستاهای دورافتاده بود؛ همانقدر بی‌ ادعا و همانقدر عمیق. وقتی از او حرف می‌ زنند، بسیاری پیش از آنکه به مقام و درجه فکر کنند، به آرامشی اشاره می‌ کنند که در چهره‌ اش موج میزد؛ آرامشی که انگار از ایمان و مسئولیت‌ پذیری می‌ آمد، نه از بی‌ خبری.
قاسم سلیمانی فرزند زمانه‌ ای پرآشوب بود؛ زمانه‌ ای که انتخابها ساده نبودند و مسیرها همیشه روشن نمی شدند. اما او انتخاب کرد که بماند، مسئولیت بپذیرد و سنگینی بار را روی شانه‌ هایش حس کند. شاید همین حس مسئولیت بود که او را برای بسیاری قابل احترام کرد؛ حتی برای کسانی که او را از نزدیک ندیده بودند. مردم در نگاهش نوعی پدری می‌ دیدند؛ پدری که بیشتر گوش می‌ دهد تا حرف بزند، بیشتر عمل می‌ کند تا وعده بدهد.
در روایت‌ها آمده که دلش با مردم بود؛ با رنج‌ هایشان، با ترسهایشان، با آرزوهایشان. او سرباز بودن را فقط به معنای نظامی‌ اش نمی‌ دید، بلکه آن را تعهدی اخلاقی می‌ دانست: تعهد به محافظت، به ایستادن، به تنها نگذاشتن. شاید به همین دلیل است که نامش برای عده‌ ای با واژه «امنیت» گره خورده؛ امنیتی که نه فقط فیزیکی، بلکه روانی و عاطفی بود.
شهادتش، زخمی ناگهانی بر دل جمعی از مردم نشاند. نه فقط به‌ خاطر نحوه رفتنش، بلکه به‌ خاطر حس ناتمام‌ ماندن. خیلی‌ ها احساس کردند تکه‌ ای از اعتمادشان، تکیه‌ گاهی نانوشته، از دست رفته است. خیابانها پر شد از اشکهایی که فقط برای یک فرد نبود؛ اشک برای نسلی از باورها، برای آرمانی که حالا باید بدون صاحبش ادامه می‌ یافت.
اما شاید بزرگترین میراث سردار سلیمانی، خود همین «ادامه دادن» باشد. اینکه یاد بگیری حتی بعد از رفتن کسانی که به آنها تکیه کرده‌ ای، مسیرت را رها نکنی. او در خاطره‌ ها به‌ عنوان نمادی از پایداری باقی ماند؛ پایداری‌ ای که نه لزوما در جنگ، بلکه در اخلاق، در وفاداری و در خدمت معنا پیدا می‌ کرد.
نام قاسم سلیمانی امروز در دل مادرانی هست که امنیت فرزندانشان را دعا می‌ کنند، در ذهن جوانانی که دنبال معنا می‌ گردند، و در زبان مردمی که هنوز از «مردان بی‌ادعا» حرف می‌ زنند. شاید هرکس تصویری متفاوت از او داشته باشد، اما نقطه مشترک همه این تصاویر، احترام است؛ احترامی که از حس صداقت می‌ آید.
آری سردار سلیمانی فقط یک چهره تاریخی نیست؛ او آینه‌ ایست که هرکس می‌ تواند در آن، برداشت خودش از مسئولیت، شجاعت و انسانیت را ببیند. یاد او یادآور این حقیقت ساده و سخت است که بعضی آدمها با رفتنشان تمام نمی‌ شوند؛ بلکه تازه شروع می‌ کنند به ماندن، در حافظه‌ ها، در روایتها و در دلهایی که هنوز با شنیدن نامشان می‌ لرزد.

انتهای پیام

به اینستاگرام، تلگرام، ایتا و روبیکای واژه بپیوندید.